ใกล้

เราค้นพบอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองอีกหนึ่งเรื่อง เราเนี่ยบางทีก็สร้างเรื่องให้ตัวเองร้อนเองเพราะความอยากเอาชนะนะ แต่ยังไงไฟมันก็ไหม้ตัวเองไม่ได้ปะ แค่ร้อนอยู่ไม่สุขแป๊ปนึง 55 ถ้าได้เคลียร์ทุกอย่างและพูดกันตรงๆ นั่นคือวิธีการดับไฟที่สุมอยู่ได้อย่างดีที่สุด และในท้ายสุดเราก็ไม่เจ็บ ไม่ตาย ไม่ระคายอะไรทั้งนั้น ไฟก็คือไฟข้ะ 55 เสียดายแค่เรื่องเดียวคือ เหมือนเราเคยสนิทกับใครสักคนมาในระยะหนึ่ง เหมือนเคยรับรู้ความเป็นไปทุกอย่างในชีวิตของเขา แต่เมื่อทุกอย่างมันจบ ต่อให้เป็นเพื่อนกันอยู่ แต่ก็ไม่สามารถใกล้กันได้แบบเมื่อก่อนอีกแล้ว ทำไมมันทำแบบนั้นไม่ได้นะ…. บางทีความ ‘ใกล้’ แบบนั้น ก็สงวนสิทธิ์ให้เฉพาะคนที่คุยกันในฐานะพิเศษเท่านั้นละมั้ง เพื่อนกัน คงไม่มานั่งเล่าทุกเรื่อง เล่าทุกความรู้สึก เล่าจิปาถะ ไปไหน ทำอะไร กินอะไร ถึงบ้านยัง เพื่อนกัน… ก็คงได้แค่แบบ เฮ้ย เป็นไงบ้าง/ ไม่ได้คุยนาน / สุขสันต์วันเกิดนะ มีความสุขมากๆ นะ…. อะไรเงี้ยป่ะ มันคงได้แค่นี้แหล่ะ จะให้โทรหา ให้ส่งข้อความ ให้ถามไถ่กันทุกวันมันก็ไม่ใช่เรื่อง ต่อให้พูดกันแล้วว่ามีอะไรก็โทรมาได้นะ ฝนตกรถติด คุยกัน ปรึกษากัน แต่เราว่าไม่มีใครทำได้หรอก เพราะเมื่อเขาไม่ใช่คนพิเศษในความรู้สึกแล้ว ความสำคัญ ลำดับที่อยู่ในใจก็ลดน้อยลงด้วยเช่นกัน… ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องสนใจ ไม่แคร์ คงเหลือแค่ความปรารถนาดีต่อกันและกัน คอยช่วยเหลือเมื่ออีกฝ่ายมีปัญหาในฐานะเพื่อนเท่านั้นละมั้ง โลกเรามันก็เป็นแบบนี้สินะ เสียดายความ ‘ใกล้’ นั้นจังเลย…     … Continue reading ใกล้

กำไลจากเพื่อน…

วันนี้เลื่อนดูฟีดในเฟซบุ้ค  เห็นโพสของเพื่อนคนหนึ่ง เมื่อก่อนสนิทเพราะว่าอยู่ชมรมเดียวกัน เพื่อนเป็นหนุ่มวิศวะ อา… พิมพ์มาถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกตาชื้นๆ นิดๆ เพราะว่าช่วงมหาลัยสำหรับเรามันสนุกมากเลย อยากกลับไปอยู่ช่วงนั้นอีกจัง มีแต่ความทรงจำดีๆ เต็มไปหมด ถ้ารู้ว่าผ่านมาหลายๆ ปีแล้วจะนั่งใคร่ควรคำนึงหาแบบนี้ ช่วงเวลาสี่ปีที่ในรั้วมหาลัยเราคงจะถนอมมันเอาไว้ให้มากๆ… ให้ทุกนาทีมีค่า เพราะมันคือช่วงเวลาที่เรามีความสุขจริงๆ อ่ะ เล่าต่อนะ พอเห็นโพสต์เรื่อยเปื่อยของเพื่อนคนนี้ ก็รู้ว่าช่วงนี้เขาดูเหงาๆ อยู่กับหมาเป็นฝูง ที่เคยคุยจริงๆ จังๆ ล่าสุด แต่ก็นานหลายปีมาแล้วอีกนั้นล่ะ เหมือนตอนนั้นเขากำลังรอสอบอะไรสักอย่าง ถึงจะจบวิศวะมา แต่ชีวิตมันก็ไม่ได้ง่ายและเป็นดั่งใจของเพื่อนเลย ได้แต่ให้กำลังใจอยู่ห่างๆ แซวเล่นกันประปราย ครั้งหนึ่งสมัยที่เล่นหมากล้อมด้วยกัน หลังซ้อมเสร็จต้องไปกินบะหมี่เกี๊ยวเลี้ยวเข้าซอย (คิดว่าเดี๋ยวนี้ที่มอนี้คงไม่มีแล้ว) คุยเล่นสนุกสนาน กระทั่งผู้ชายอะไรสามารถมานั่งนินทาน้องในชมรมกับเราได้ ฮ่าๆๆ แต่น้องคนนั้นก็ทำให้พวกเราหมั่นไส้จริงๆ น่านะ ได้ไปแข่งโกะด้วยกันตั้งหลายที่ มีแต่ความทรงจำดีๆ ทั้งนั้นเลยเนอะ วันหนึ่ง ซึ่งไม่รู้ว่าวันไหน ตอนไหน เมื่อไหร่ แต่จำได้ว่าเพื่อนคนนี้ ซื้อของขวัญให้ เนื่องในโอกาสอะไรก็จำไม่ได้แล้วแฮะ… แต่ของชิ้นนั้นคือกำไลหยก หรือกำไลทีทำจากกระเบื้องเนี่ยละ… เอาเถอะ จะเป็นอะไรก็ตาม แต่สิ่งที่แว่บเข้ามาในหัวเราเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ในวันนี้คือ ผู้ชายคนหนึ่งไปยินเลือกซื้อกำไลให้ผู้หญิง ถ้าจำไม่ผิดมันมีสีชมพูอันนึง และสีฟ้าอันนึง ตอนรับของมา เพื่อนยังบอกว่า ‘มันแพงนะ…’ คิดแล้วเราก็อดยิ้มไม่ได้ ตอนนั้นเราคงไม่รู้ว่าการมอบของให้กันนั้นแสดงถึงไมตรีอะไรหรือเปล่า เราเป็นเพื่อนกัน ไม่เคยมีท่าทีเป็นอื่นในตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ประกอบกันตอนนั้นเรากำลังคุยๆ กับรุ่นพี่เรียนถาปัตคนหนึ่งอยู่ด้วย … Continue reading กำไลจากเพื่อน…

London 5 Immortal (ชีวิตอมตะ)

Re-Up posted on 25.08.2013 at tanzmay.exteen.com สวัสดีมิตรรักแฟนบล็อกของเรา (มีซะที่ไหน 55) ไม่ได้อัพบล็อกมาเกือบสองเดือนแล้ว ระหว่างนี้ก็เกิดเรื่องขึ้นมากมายในชีวิตการอยู่ลอนดอนของเรา แต่ละวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว จนเราแทบไม่อยากจะเชื่อว่าอยู่ลอนดอนมาสี่เดือนแล้ว ไวมากๆ อีกประเดี๋ยวก็คงจะครบปีแล้วละมั้งเนี่ย… แคปหน้าจอมาจากแอฟ ที่แบบแยกให้ว่าแต่ละวันเราออกไปทำอะไรบ้าง สะพรึงป่ะล่ะ  เดือนนี้ (ยังไม่จบสิงหานะ) มีวันอยู่บ้านนอนนิ่งๆ แค่สองสามวันเอง 5555 แปลกดีนะที่เป็นเป็นคนมีอะไรให้ทำอยู่ตลอดเวลา ไม่มีนะ…จะมานอนนิ่งเฉยๆๆ (ยกเว้นหลับลังเลิกเรียน) อย่างวันนี้ก็เหมือนจะว่าง ก็เอาล่ะ! อัพบล็อกซะหน่อยเป็นต้น 555 ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาพักใหญ่ๆ จนลืมวันลิมคืน มารู้สึกตัวเอาตอนที่เพื่อนในคลาสค่อยๆ ทยอยกลับบ้านไปทีละคน…สองคน… จนกระทั่งเมื่ออาทิตย์ก่อน (08.16.13) ทุกคนโบกมือลาเราไปหมดแล้ว เหลือแค่เพื่อนไต้หวันกับญี่ปุ่นอย่างละคนเท่านั้นเอง วันนั้นมันเป็นอะไรที่… ยิ่งกว่าเพื่อนคนหนึ่งกลับบ้าน แบบทุกทีๆ แต่มันทำให้เราเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น เรื่องที่ทำให้เราตระหนักและเข้าใจคำพูดที่ว่า… ‘ตอนนี้เธอยังไม่เข้าใจหรอก ถึงเวลาก็จะรู้เอง’ เราชอบเถียงอยู่ในใจตลอดว่า ไม่ต้องถึงตอนนั้นก็รู้แหละว่ามันจะเป็นยังไง เหมือนโยนไข่ลงในน้ำร้อน ไม่ต้องอธิบายให้มากความเราก็รู้ว่าไข่ต้องสุก แต่เรื่องบางเรื่องมันไม่เหมือนกับไข่สุกไข่ดิบน่ะซิ เรื่องของอารมณ์ ความรู้สึก.. มันละเอียดอ่อนมากกว่าที่คิดเยอะ มันต้องค่อยๆ กลั่นกรอง ค่อยๆ ตกผลึกช้าๆ ของบางอย่างต้องใช้เวลา ต้องเติบโตพอ… ก็ต้องไปให้ถึงจุดนั้นก่อนถึงจะเข้าใจ ความหมายเดียวกับฟังเพลง เข้าใจอีกแบบหนึ่ง อีกห้าปีผ่านไป กลับมาฟังเพลงนี้อีกครั้ง แต่กลายเป็นซาบซึ้งแล้วเก็ข้าใจความหมายของมันอย่างที่ไม่เคยเข้าใจเมื่อห้าปีที่แล้ว ตอนนั้นแค่คิดว่ามันเพราะ … Continue reading London 5 Immortal (ชีวิตอมตะ)

London4 Amazing Class

Re-Up posted on 25.06.2013 at tanzmay.exteen.com ไม่มีอะไรมาก อยากอัพบล็อกเฉยๆ เพราะไม่อยากขาดตอนไปนาน แต่ว่าไม่มีเวลามาอัพอะไรยาวๆ เท่าไหร่ (แต่เข้าใจปะว่าคนมันอยากอัพ 555)   คือช่วงนี้ยุ่ง ยิงยาวตั้งแต่กลับจากตุรกีเมื่อกลางเดือน (ถ้ามีปัญญาจะมาอัพบล็อกถึงทริปนี้) คือมีอะไรให้ทำทุกวัน สังสรรค์บ้าบอคอแตก แพลนไปนู่นไปนี่เพียบ moneyyyyyyyyyy  moneyyyyyy are goneeeeee วันไหนไม่มีโปรแกรม กลับบ้านมาก็ต้องรีบปั่นนิยาย เพราะว่าเดดไลน์จิ้มตูดแล้ว ต้องส่งเดือนนี้ ฮือๆๆ แล้วเพิ่งเขียนได้ 20 หน้าเอง แงๆๆ     แล้วไม่รู้ทำไมมาอยู่ที่อังกฤษ… นอนเป็นว่าเล่น นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นเที่ยว 5555   มันนี่ my moneyyyyy is goneeeee (คือพูดถึงเที่ยว ก็ต้องคิดถึงเงินทุกที เที่ยวทุกวัน เงินหมดทุกวันนน แง)     ช่วงนี้เอนเจอยกับเพื่อนมากมาย เนื่องจากเราเป็นคนร่าเริงมาก (ร่าเริงคือคำสุภาพของคำว่าบ้า) แล้วก็เข้ากับคนง่ายมาก เสียดายที่เพื่อนใหม่ๆ อยู่กันได้ไม่นาน เศร้า T^T เค้ามากันอย่างเก่งสองเดือน ดิชั้นล่อไปเลยเกือบปี 55555 ไม่รู้มาเรียนหรือมาตั้งรกรากกันแน่   เอาล่ะ … Continue reading London4 Amazing Class

London3 เมื่อไอโฟนโดนขโมย

Re-Up posted on 25.05.2013 at tanzmay.exteen.com   ไอโฟนโดนขโมยจ้าาาาาาาาา เรื่องเพิ่งเกิดเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง และเป็นอาทิตย์ที่เราแบบจะต้องย้ายบ้านด้วย (วุ่นไม่พอใช่มั้ย!) ไม่เคยคิดว่าจะเกิดเรื่องนี้กับตัว เพราะเป็นคนไปไหนเจอเรื่องซวยๆ ตลอดแต่ไม่เคยถึงขั้นแย่และเลวร้ายอะไรมาก 555 ทุกครั้งก็เป็นประสบการณ์หนุกหนานอะไรไป (คือซวยอยู่แล้ว คงไม่ซวยไปกว่าเดิม) อีกอย่างเราเป็นคนมีดวงเรื่องโทรศัพท์มากนะ ยกตัวอย่าง   ไปอังกฤษรอบก่อน ลืมไว้ในส้วม… ได้คืน   ไปฮ่องกง ล้างมือเสร็จทิ้งโทรศัพท์เอาไว้ในห้องน้ำเฉยเลย… แต่ได้คืน   ไปญี่ปุ่น ลืมทิ้งไว้ที่ร้านดิงด้อง (ไม่รู้ชื่อนี้ป่ะ) …. ก็ยังได้คืน   ก่อนมาไทย ทิ้งเอาไว้ในห้องน้ำที่สนามบินก็ได้คืนนะโว้ยยยยย !!     กุมีดวงเรื่องโทรศัพท์แน่ๆๆๆ 55555555555   แต่มารอบนี้แหล่ะที่คงไม่ได้คืนแล้ว เพราะไม่ได้เอาไปลืมทิ้งไว้(ส้วม)ที่ไหนเหมือนคราวก่อน แต่รอบนี้คือโดนขโมยโดยมิฉาชีพผู้มากประสบการณ์โดยแท้ ฮือออ~~ TOT มันมีลางสังหรณ์มาตั้งแต่แรกแล้วว่าจะต้องมีเรื่องเสียเงิน คือก่อนหน้านี้ก็เกือบทำกุญแจบ้านโฮสเก่าหาย ลองไปโฮสว่าทำไงดีอ่ะ… ฉันอาจจะทำกุญแจบ้านคุณหาย   เขาก็แบบว่า เธอหาดีๆ นะจ้ะเม เพราะว่าทำหาย เค้าก็บอกว่าต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งบ้าน ทำกุญแจหายที่ลอนดอนไม่ใช่เรื่องดี มันไม่ปลอดภัย ขโมยอาจจะมาขึ้นได้ บลาๆๆๆ ค่าเปลี่ยนแปดสิบปอนด์ ค่าปั๊มกุญแจใหม่อีกดอกละสิบปอนด์ ค่าช่างที่ชาร์จอีกต่างห่างเกือบร้อยปอนด์ เบ็ดเสร็จ … Continue reading London3 เมื่อไอโฟนโดนขโมย